Reinventing You

Δημοσθένης Κ. Παναγιώτου Ψυχολόγος



 Η Διάσπαση Προσοχής, η Υπερκινητικότητα και η Νευροτεχνολογία.

 Ένα πρόβλημα που τείνει να γίνει μάστιγα της εποχής. Οι γονείς που βλέπουν στη φαρμακευτική αγωγή μια αναπόφευκτη λύση μπορούν να εμπιστευτούν τις συνεδρίες Νευροτεχνολογίας, οι οποίες αντιπαρέρχονται και ξεπερνούν τη φαρμακευτική αγωγή και τις χρονοβόρες κλασσικές ψυχοθεραπευτικές ή εργοθεραπευτικές μεθόδους που εφαρμόζονται σήμερα, αφού από την πρώτη συνεδρία επιτυγχάνεται άμεσο και ορατό αποτέλεσμα που βελτιώνει την ποιότητα ζωής του παιδιού, των γονιών του αλλά και του ευρύτερου περιβάλλοντος που αυτό κινείται.

Χωρίς καμιά προετοιμασία και  χωρίς προαπαιτούμενα, το παιδί έρχεται  στο εργαστήριό μας και ολοκληρώνει την κάθε συνεδρία, έτοιμο μετά να γυρίσει στις δραστηριότητές του χωρίς την κόπωση ή την καταστολή που επιβάλλουν οι όποιες ουσίες.

Για όσους δίνουν εξετάσεις και το άγχος τους έχει διασπάσει την προσοχή ή θέλουν να ηρεμήσουν και να συγκεντρωθούν στην προσπάθειά τους, η λύση είναι εδώ!

Τα βεβαιωμένα αποτελέσματα της μεθόδου αυτής είναι δημοσιευμένα σε διεθνή έγκριτα επιστημονικά περιοδικά, ελάχιστες παραπομπές των οποίων σας παραθέτουμε παρακάτω:

 

  • EEG Sensorimotor Rhythm Biofeedback Training: Some Effects on the Neurologic Precursors of Learning Disabilities, International Journal of Psychophysiology 1 (1984) 163-177, Michael A. Tansey.
  • The Assessment of Attention: I Standardization and Reliability of a Behavior-Based Measure, Journal of Clinical Psychology, Vol. 44, No. 5, Sept. 1988, Michael Gordon, Barbara Bilinski Mettelman.
  • Hemispheric Activity of 40 Hz EEG During Recall of Emotional Events: Differences Between Low and High Hypnotizables, International Journal of Psychophysiology, 5 (1987) 167-180, Vilfredo DePascalis, Francesco S. Marucci, Pietronilla M. Penna and Eliano Pessa.
  • Cognitive-Behavioural Therapies with Youth: Guiding Theory Current Status and Emerging Developments, Journal of Consulting & Clinical Psychology, 1993, Vol. 61, No 2, 235-247, Philip C. Kendall.
  • Neuropsychological Test Performance and the Attention Deficit Disorders: Clinical Utility of the Luria-Nebraska Neuropsychological Battery - Children's Revision, Journal of Consulting and Clinical Psychology, 1989, Vol 57, No. 1, 112 - 116, Elizabeth A. Schaughency, Benjamin B. Lahey and George W. Hynd, Penny A. Stone, John Piacentini, Paul Frick.
  • Cognitive-Behavioural Therapies with Youth: Guiding Theory Current Status and Emerging Developments, Journal of Consulting & Clinical Psychology, 1993, Vol. 61, No 2, 235-247, Philip C. Kendall.
  • Brainwave Signatures - An Index Reflective of the Brain's Functional Neuroanatomy: Further Findings on the Effect of EEG Sensorimotor Rhythm Biofeedback Training on the Neurologic Precursors of Learning Disabilities, International Journal of Psychophysiology, 31 (1985) 85-99, Michael A. Tansey.

 

 Ζωγραφική και Ψυχολογία

Μαζί με τις κλασσικές διαγνωστικές και θεραπευτικές μεθόδους αλλά και τη Νευροτεχνολογία, γίνεται και Διάγνωση του παιδικού σχεδίου, όπου τα παιδικά σκαριφήματα ή οι "μουντζούρες" αποκτούν νόημα και μας λένε πολλά για το ψυχισμό των μικρών δημιουργών, ώστε να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε το εμπόδιο που δημιουργεί η περιορισμένη (λόγω ηλικίας ή εξέλιξης) δυνατότητα χρήσης του Λόγου.

 Μάθετε τί λένε, τί τα απασχολεί και τί συμβαίνει στο σώμα των παιδιών σας μέσα από τις ζωγραφιές και τα σχέδιά τους.

 Όταν τα παιδιά ζωγραφίζουν συνήθως απεικονίζουν ιδέες τους, μέσω των οποίων θα ήθελαν να μοιραστούν κάτι που τα απασχολεί. Κάποτε χαρίζουν τα έργα τους σε κάποιο σημαίνων για αυτά πρόσωπο, κάποιον ενήλικο, δείχνοντάς του ότι περιμένουν να γίνουν κατανοητά από αυτόν. Τα παιδιά απευθύνονται στο γονιό λέγοντας «δες τι ζωγράφισα! Πάρτο, στο χαρίζω» ή όπως θα ήθελε να πει «αν θες να ξέρεις πως νιώθω, δες με πως ζωγραφίζω... και τι ζωγραφίζω».

   Η παιδική ζωγραφιά είναι μια ειλικρινής απεικόνιση του Εγώ του μικρού ζωγράφου. Μέσα από αυτή φαίνεται η μοναδικότητα αλλά και η ταυτότητά του, γιατί αντικατοπτρίζει την εξέλιξη του εσωτερικού του κόσμου σε συνάρτηση με τις οικογενειακές κι ευρύτερες κοινωνικές σχέσεις στις οποίες το παιδί λαμβάνει μέρος ενεργά.

   Στις ζωγραφιές τους τα παιδιά μπορεί απλά να εκφράζονται μέσω της έντασης των συναισθημάτων τους, συγκινησιακά. Αυτό μας οδηγεί προς την αντικειμενοποίηση της παιδικής αντίληψης, μια χωρίς λέξεις ομιλία, με αλληλεπιδράσεις χρωμάτων, σχημάτων ή απλά «ομιλούντων μουτζουριών».

Ο Α. Κrenz λέει ότι «η ζωγραφιά είναι φωτογραφία της παιδικής ψυχής», μέσω της οποίας στέλνει σήματα στον κοντινό αλλά και στον ευρύτερο κοινωνικό κύκλο του, τα οποία περιέχουν πληροφορίες για την κατάστασή του την ώρα που ζωγραφίζει.